La Retbutiko
FEL, ĉiam io nova! Por skribi al ni
Indekso
Aktualaj kaj novaj temojĈefa FEL-indekso
Retbutiko
Eldonoj
Ekspedmanieroj
Via konto
Kiel pagi?
La IBAN-sistemo
Kreditkartoj
Adresŝanĝoj
Privilegiaj klientoj

Fabeloj de la verda pigo

Retmesaĝo de novaj
FEL ĉe Facebook
FEL ĉe Twitter

La fabeloj de la Verda Pigo


Januaro 2016
esperanto-sumoo.strefa.pl/recenzojan2016.html
La Pigo nomiĝas Verda ĉar ĝi estas honora esperantisto. Do ankaŭ ĝiaj fabeloj estas verdaj ĉar ili temas pri la internacia lingvo, pri la amo por bestoj kaj naturo, pri la paco inter homoj.
Ĉiuj fabeloj estas interesaj kaj agrablaj, tamen al mi plaĉis tre multe la jenaj:

La milito de la ĉapeloj kiu temas pri iu reĝo kiu postulis ke "oni skribu la vorton reĝo uzante kronon anstataŭ simpla supersigno" por respekti la hierarkion, kaj distingi lin de lia ĉapelano.

Samideano Lupo kiu estas vorema nur pro sia naturo, sed, estante grandanimulo, volonte helpas knabeton kvankam li mem manĝas akuzativon.

La eta poeto kaj la lokomotivo kiu altiras la atenton pri la graveco de la sentoj kaj de la poezio kiuj ne donas enspezon sed estas multvaloraj.

Zozo ..., magia vorto, kiun oni volus enigi kiel deksepa regulo de la Fundamento: "Kiam parolanto de lingvo Esperanto ne scias vorton, li simple uzi anstataŭe la radikon zoz kiu memstaran signifon ne havas". Tamen la uzado de ĉi tiu ĵokero finfine kreas multe da problemoj anstataŭ solvi ilin.

Mariolina

Legi fabelojn: kial ne?


www.esperanto.re.it/post.php?id_post=20

Raffaele Franceschini

Edifa samideanaĵo


esperanto.net/literaturo/novel/novlibr/verdpigrec.html

Louis Beaucaire plej konatas pro siaj rakontoj kaj anekdotoj el Bervalo, kiuj konsistas el seksaj ŝercoj pri koitado, kokrado kaj putinoj, krom iomete pri esperantaĵoj. Fabeloj de la Verda Pigo estas alispeca verko. Temas pri rakontoj kun humura tono aŭ almenaŭ kun intenco amuzi. La fabeleca etoso ne tre fortas, kaj mi iom demandas min, al kiaj legantoj ĝi estas celita. Laŭforme ŝajnas, ke al infanoj, sed laŭenhave tio ne ĉiam evidentas. La rakontoj enhavas ŝercojn, kiuj iufoje ne tre spritas, kaj ŝajnas pli intencitaj por plenkreskuloj. Ne temas pri Bervalaĵoj, sed simple pri aferoj, kiuj eble ne tre interesas infanojn. Nu, mi ne estas infano, do mi eble eraras.

En ĉiun fabelon la aŭtoro altrudas Esperanton en maniero, kiu tre tedas min. Se temas pri rakonto, kie la Esperanta temo estas ĉefaĵo, tio ja estas tolerebla. Tio validas pri "La milito de la ĉapeloj", "Zozo, la deksepa regulo de la Fundamento" kaj aliaj, kiuj tamen ŝajnas al mi relative malspritaj kaj ne tre celitaj al infanoj. Sed pli ĝene estas, kiam Beaucaire en alispecan rakonton, ekzemple "La eta poeto kaj la lokomotivo", tute ĉarma rakonto pri la amo inter poeto kaj vaporlokomotivo, fine aldonas tute superfluan kaj mislokitan edifaĵon pri Esperantokurso, kiel mustardon post la manĝo. Kaj tio ripetiĝas en pluraj eroj. Aĉ!

En "La ribelema kruro" li tamen trovis bonan Esperantan temon. En tre originala, absurde sprita rakonto ni renkontas dekstran kruron, kiu pro naciismo ribelas kontraŭ la esperantisteco de sia "mastro". Jen bela satiraĵo, almenaŭ por plenkreskuloj, eble ankaŭ por adoleskantoj!

"La stranga historio de Notulas" tamen estas rakonto kun pli infana humuro, kaj tie bonŝance mankas la Esperanta propagando, kvankam la homoj en ĝi ja parolas Esperanton.

Sed bedaŭrinde la plej multaj el la dek du fabeloj ŝajnas al mi ne tre spritaj, ne tre fabelaj, ne tre konvenaj al infanoj. Tipa ekzemplo estas "La lingvo interplaneda", kiu instruas al ni ke Esperanto pli taŭgas ol aliaj lingvoj por paroli kun nifuloj. Edifa samideanaĵo, entute!

La lingvaĵo de Beaucaire tamen estas bona. Ankaŭ la tre multaj ilustraĵoj de Stano Markovič estas vere bonaj kaj aldonas al la rakontoj iom da fantazio kaj fabeleco.

Sten Johansson

Pritakso

Steloj:
FEL-kodo Pasvorto (pasvorto forgesita)

Ne pli ol 250 signoj. Eblas uzi iksojn por E-literoj. Se vi faris eraron, pritaksu denove. La malnova versio estos viŝita.